در صحیح بخاری و صحیح مسلم آمده است که خداوند فرموده:
“اگر بندهای به سمت من با پای پیاده بیاید، من به سمت اول هروله میکنم.”
“هروله” به معنای نوعی حرکت سریع بین راه رفتن و دویدن است، به طوری که تندتر از راه رفتن ولی کمتر از دویدن است. اما این تشبیه سوالات جدی را به همراه دارد.
آیا این توصیف با قرآن کریم همخوانی دارد؟ خداوندی که گفته میشود راه میرود یا هروله میکند، باید جسم باشد و مرکب از اعضا و جوارح. بنابراین، چنین توصیفی از خداوند باعث میشود که به موجودی محدود و محتاج مکان تبدیل شود.
در این ویدئو، به بررسی اشکالات این روایات در صحیح بخاری و مسلم میپردازیم و سوالات مهمی را مطرح میکنیم:
آیا خداوند با اعضای جسمانی و محدود به مکان است؟
اگر خداوند اهل سقیفه در مسابقات پیادهروی سرعت شرکت کند، آیا قهرمان خواهد شد؟
چرا اینگونه روایات با مفهوم توحید که در قرآن آمده مغایرت دارند؟
چگونه میتوان این اشکالات را درک کرد؟
آیا باورهایی که به چنین ویژگیهایی نسبت داده میشود، با آموزههای قرآن و توحید سازگار است؟
